وب نویس یکشنبه 28 دی 1393 01:28 ق.ظ نظرات ()

26 ربیع الاول

۲۶ ربیع الاولصلح امام حسن(ع) با معاویة بن‏ ابی‏ سفیان (۴۱ ق)

شرح مناسبت:
پس از شهادت امام علی(ع) شیعیان كوفه با امام حسن مجتبی(ع) پسر ارشد آن حضرت بیعت كرده و او را به خلافت برگزیدند. امام، لشگری دوازده هزار نفری به رهبری قیس بن سعد به جنگ معاویه فرستاد و خود روانه‏ی مداین شد. هنوز بین سپاه امام و معاویه جنگی روی نداده بود كه شایعه‏ی كشته شدن قیس بن سعد، شیرازه‏ی سپاه حضرت را از هم گسیخت. در این میان، جمعی حتی سراپرده‏ی امام را نیز غارت كرده و یكی از آنان خنجری بر ران حضرت وارد نمود. با این وضع، مسلّم شد كه با چنین مردمی به جنگ معاویه و لشكر منظم او رفتن صلاح نیست. بدین ترتیب، امام حسن با معاویه وارد مكاتبه و مذاكره گردید و قرار بر این شد كه امام از خلافت كناره‏گیری كند به شرط این كه معاویه پس از خود، فرزندانش را به خلافت معین نكند، از امام علی(ع) به زشتی یاد ننماید و... . امام حسن(ع) علی‏رغم میل باطنی، این صلح را پذیرفت و پس از پنج ماه و نیم، از خلافت كناره گرفت و با اهل بیت خود عازم مدینه گردید.
منبع : برنامه روزشمار تاریخ ازمركز پژوهشهای صدا و سیما
آیات و روایات متناسب با صلح امام حسن‏ علیه السلام با معاویه

قرآن کریم:
و إنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَح لَها و تَوَكَّلْ عَلَی اللَّهِ إنَّهُ هُوَ السَّمیعُ العَلیمُ
اگر به صلح مایل شدند تو نیز از در صلح وارد شو و بر خدا توكّل كن كه او شنوای دانا است
أنفال ، آیه ۶۱ .
پیامبرصلی الله علیه وآله :
الحَسَنُ و الحُسَینُ إمامانِ قاما أو قَعَدا
حسن و حسین دو امامند ؛ چه قیام كنند، و چه قیام نكنند
مناقب آل أبی طالب ، ج ۲ ، ص ۱۳۸ .
امام علی‏ علیه السلام :
و لاتَدفَعَنَّ صُلحاً دَعاكَ إلَیهِ عَدُوُّكَ و لِلّهِ فیهِ رِضی ؛ فَإنَّ فِی الصُّلحِ دَعَةً لِجُنودِكَ و راحَةً من هُمومِكَ و أمناً لِبِلادِكَ
اگر دشمن ، تو را به صلح فراخواند و خشنودی خدا در آن بود ، آن را ردّ مكن ؛ زیرا صلح مایه آسایش سپاهیان تو و راحتی خودت از اندوه‏ها و ایمنی سرزمین تو است
نهج البلاغه ، نامه ۵۳ .
امام علی‏ علیه السلام :
...فَإن أرَدتَ مُجاهَدَةَ عَدُوِّكَ فَلَن یَصلُحَ لَكَ مِن شیعَتِكَ مَن لَم یَصلُحْ لأِبیكَ لَأَنَّهُم قَومٌ لاوَفاءَ لَهُم، یُورِدُونَكَ ثُمَّ لایُصدِرُونَكَ
. . و اگر بخواهی با دشمنت بجنگی [بدان كه] كسانی كه شمشیرشان سودی برای پدرت نداشت هرگز برای تو نیز سودی نخواهند داشت؛ زیرا آنان قومی بی‏وفا هستند كه تو را وارد معركه كارزار می‏كنند آن‏گاه برای بیرون آمدن از آن یاری‏ات نمی‏كنند
میزان الحكمه ، ح ۱۰۵۱۳ .
امام علی‏ علیه السلام :
وَجَدتُ المُسالَمَةَ مالَم یَكُنْ وَهنٌ لِلإسلامِ أنجَعَ مِنَ القِتالِ
من صلح را ، تا آن‏گاه كه مایه وهن اسلام نباشد ، كارسازتر از جنگ یافته‏ام
غررالحكم و دررالكلم ، ح ۱۰۱۳۸ .
امام حسن‏ علیه السلام :
إنَّ مُعاوِیَةَ نازَعَنی حَقّاً هُوَ لی فَتَرَكتُهُ لِصَلاحِ الاُمَّةِ و حَقنِ دِمائِهِم
معاویه در حقی كه از آنِ من بود با من ستیز كرد و من برای صلاح امّت و جلوگیری از ریختن خونشان آن را واگذاردم
بحار الأنوار ، ج ۴۴ ، ص ۳۰ .
امام حسن‏ علیه السلام :
ما أنَا بِمُذِلِّ المُؤمِنینَ ولكِنّی مُعِزُّ المُؤمِنینَ ، إنّی لَمّا رَأَیتُكُم لَیسَ بِكُم عَلَیهِم قُوَّةٌ سَلَّمتُ الأمرَ لأِبقی أنا و أنتُم بَینَ أظهُرِهِم ، كَما عابَ العالِمُ السَّفینَةَ لِتَبقی لأِصحابِها و كَذلِكَ نَفسِی و أنتُم لِنَبقی بَینَهُم
من نه خواركننده مؤمنان ، بلكه عزّت بخش آنانم . وقتی دیدم شما در برابر دشمن قدرتی ندارید ، كار را به او واگذاشتم تا من و شما در میان آنان باشیم . همچنان كه آن فرزانه [خضر ]كشتی را سوراخ كرد تا برای صاحبانش باقی بماند ، و این‏چنین است حكایت من و شما تا در میان آنها باقی بمانیم
میزان الحكمه ، ح ۱۰۵۱ .